Angels All Around

14/03/26

De kunst van verbinden.

Liesbeth Besselink begon op haar veertiende met werken en bouwde een leven op waarin verbinden centraal staat. Van Amerika tot Maastricht en van onderwijs tot politiek: steeds draait het om mensen vooruit helpen. Nu wil ze die ervaring inzetten voor haar stad. Ze gelooft in gedeelde waarden, kansen voor jongeren en een stad waar makers zichtbaar zijn. In dit gesprek vertelt ze waarom Maastricht voor haar “the place to be” is.

Met een volle bos rode krullen en een open lach zit Liesbeth Besselink tegenover me. Haar ogen staan nieuwsgierig, alsof ze altijd net iets verder wil kijken dan het eerste antwoord. We praten over onze stad Maastricht. Over wat haar drijft, waar ze zich zorgen over maakt, en waarom ze zich nu verkiesbaar heeft gesteld voor de gemeenteraad namens het CDA.

“Maastricht wordt soms een beetje een eenheidsworst,” zegt ze. “Als je door de stad loopt zie je overal dezelfde winkels.”

Dat vindt ze zonde. Maastricht staat immers bekend als een culturele toeristenstad: een plek waar mensen komen voor sfeer, historie en het goede leven. Volgens Liesbeth zou de stad daar veel meer mee kunnen doen. Niet alleen met horeca en bekende ketens, maar juist met plekken waar je ook iets nieuws ontdekt.

“Ik zou graag meer entrepreneurial kunst zien. Makers die hun atelier of werkplaats openstellen, waar je als bezoeker gewoon naar binnen kunt lopen. Dat maakt een stad levend.”

Volgens haar zijn er buiten het centrum wel betaalbare ateliers en werkplekken voor makers, maar in de stad zelf ontbreekt het vaak aan zichtbare maakcultuur. Terwijl dat juist iets is wat Maastricht uniek kan maken.

“Wij hebben hier niet zoveel maakindustrie meer. Dan moet je die creativiteit juist stimuleren.”

WERKEN, LEREN EN BLIJVEN BOUWEN
Liesbeth is iemand die niet stilzit. Ze begon al op haar veertiende met werken. Ze groeide op in een vrij strakke omgeving waarin zelfstandigheid vanzelfsprekend was. “Je moest zelf je uitzet bij elkaar sparen,” vertelt ze nuchter.

Ze werkte in winkels en bij de bank terwijl ze studeerde: eerst MEAO commerciële economie en bedrijfseconomie, later avondonderwijs Human Resource Management en in deeltijd ook nog de master. Voor haar afstuderen schreef ze een handboek personeelsbeleid voor banketbakkers. “Dat wordt blijkbaar nog steeds gebruikt,” zegt ze lachend.

Later werkte ze aan een expatproject bij Océ, waar ze mensen begeleidde die naar het buitenland verhuisden. Zo kwam ze zelf ook in de Verenigde Staten terecht, waar ze vijf jaar woonde – eerst in Boca Raton en later in Chicago – en waar haar twee dochters werden geboren.

In Amerika zag ze verschillende manieren van organiseren en leidinggeven. “Wat ik daar mooi vond,” vertelt ze, “is dat mensen echt enthousiast kunnen worden over initiatief. Als je iets onderneemt, word je gewaardeerd.”

Tegelijkertijd zag ze ook de andere kant. In Florida schrok ze van de sociale verhoudingen die nog sterk door het verleden van segregatie werden beïnvloed. En ze merkte hoe kwetsbaar het leven kan zijn wanneer succes de norm is. Toen haar man een hernia kreeg en wekenlang plat moest liggen, viel een groot deel van hun sociale kring plots weg.

“Het moet daar altijd goed gaan. Zodra dat niet zo is, trekken mensen zich soms terug.”

TERUG NAAR MAASTRICHT
Na hun jaren in Amerika keerde het gezin terug naar Maastricht. Inmiddels woont Liesbeth hier al meer dan twintig jaar. Ze werkte eerst bij Koninklijke Horeca Nederland voor de regio Maastricht en Heuvelland. Later begon ze bij Zuyd Hogeschool, waar ze inmiddels al zestien jaar actief is.

Daar begon ze in een ondersteunende rol, maar al snel werd duidelijk dat ze meer in haar mars had. Ze haalde aanvullende kwalificaties en groeide door tot docent International Business, met een focus op human resource management. Studenten begeleidde ze bij het schrijven van hun eerste ondernemingsplannen en bij stages op verschillende plekken in het bedrijfsleven.

“Eigenlijk heb ik altijd mensen gefaciliteerd,” zegt ze. “Studenten, werknemers, ondernemers.”

Een van de ideeën die ze uit Amerika meenam was het concept van een student community. Toen ze dat woord jaren geleden introduceerde, kende bijna niemand het nog in Nederland. Inmiddels is het een begrip dat niet meer weg te denken is uit het onderwijs. Liesbeth drukt me stevig op het hart hoe belangrijk een verbonden studenten tijd is. 

Vandaag werkt ze als ambtelijk secretaris voor academieraden, waar ze helpt om onderwijsbeleid en besluitvorming goed te laten verlopen.

WAARDEN EN VERBINDING
Wat Liesbeth misschien nog het meest typeert, is haar behoefte om bruggen te slaan. “Ik hou van mensen,” zegt ze eenvoudig. “Het maakt me niks uit of iemand links of rechts is. Waarom zou je niet met iedereen kunnen praten?”

Volgens haar ontbreekt er in de samenleving soms iets essentieels: gedeelde waarden.
“We hebben wel regels en normen, maar als je geen gezamenlijke waarden meer hebt, wordt het moeilijk om elkaar te vinden.”

Voor haar gaat politiek dan ook niet alleen over beleid, maar over wat mensen met elkaar delen: respect, eerlijkheid en verantwoordelijkheid. Waarden die volgens haar niet per se religieus hoeven te zijn. “Veel mensen denken dat je bij het CDA gelovig moet zijn, maar dat hoeft helemaal niet. Het gaat om hoe je met elkaar omgaat.”

Liesbeth staat op lijst 4, plek 11, voor de aankomende gemeenteraadsverkiezingen 18 Maart. Ze beschrijft zichzelf als breed georiënteerd, energiek en vooral verbindend. Misschien komt dat ook doordat ze zelf periodes heeft gekend waarin elke euro moest worden omgedraaid.

“Als je zelf hebt moeten vechten, begrijp je beter waar anderen doorheen gaan.”

MAASTRICHT ALS THUIS
Waarom Maastricht? Haar antwoord komt zonder aarzeling.

“Dit is the place to be.”

Ze legt uit dat het gevoel van thuis zijn voor haar essentieel is. Een plek waar je je veilig voelt, waar je geworteld bent. Van daaruit kun je groeien. “Veel mensen voelen zich tegenwoordig een beetje verloren. Alsof ze maar één wortel hebben, zoals een kerstboom met één pin in de grond. Maar je hebt meerdere wortels nodig om stevig te staan.” 

In Maastricht voelt ze die wortels. De bourgondische cultuur, de aandacht voor eten, voor mensen, voor gemeenschap, dat zijn waarden waar ze zich in herkent.

JONGEREN EN KANSEN
Een belangrijk thema voor Liesbeth is de verbinding tussen onderwijs en arbeidsmarkt. Ze wil dat studenten makkelijker stages en kansen krijgen om zich te ontwikkelen.

Ook maakt ze zich zorgen over jongeren die tijdens de coronaperiode onderwijsachterstanden hebben opgelopen.

“Je moet daar niet meteen een hele bijlesindustrie omheen bouwen,” zegt ze. “Maar je kunt wel initiatieven centraliseren binnen het onderwijs zelf.”

Het liefst ziet ze dat scholen ruimte creëren om leerlingen daar te ondersteunen, zodat hun vrije tijd ook echt vrij kan blijven. Daarnaast gelooft ze sterk in het testen van ideeën in de praktijk.

“Je kunt wel beleid maken, maar je moet ook pilots draaien. Oefenen. Kijken wat echt werkt.”

ANGEL OF YOUTH
Aan het einde van ons gesprek vertel ik haar over de vraag die ik iedereen stel voor Angels of Maastricht: Waar zou jij een engel van zijn?

Liesbeth glimlacht. Ze vertelt over een moment bij een healer waar ze een kaart mocht trekken. Op die kaart stond: Angel of Youth.

Volgens de uitleg hoorde daar een opdracht bij: jongeren helpen, begeleiden en ondersteunen in hun ontwikkeling.

Ze lacht weer.

“Eigenlijk past dat wel. Ik wil dat jonge mensen vooruit kunnen. Dat ze kansen krijgen om hun volgende stap te zetten.” Misschien is dat ook wel de rode draad in haar verhaal: mensen verder helpen. Studenten, ondernemers, inwoners van de stad.

Of zoals Liesbeth het zelf zegt:

“Ik wil gewoon iets betekenen voor de mensen die hier wonen. Het maakt niet uit waar ze vandaan komen. Als ze hier zijn, moeten we ze ook helpen om hier hun plek te vinden.”